ബുധനാഴ്‌ച, ജനുവരി 25, 2012

പ്രസംഗ പീഠങ്ങളില്‍ ഇനി മാഷ് ഇല്ല.....

തത്വമസിയുടെ ആചാര്യന്‍ സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട് (86) പ്രസംഗ പീഠങ്ങളിലും, നിരൂപണ രംഗത്തും വലിയ ഒരു ശൂന്യത ബാക്കി വെച്ച് കൊണ്ടാണ് കടന്നു പോകുന്നത്.

അഴീക്കോട് മാഷ് സമകാലിക കേരളത്തിലെ മാര്‍ക്ക് ആന്റണിയായിരുന്നു. ചതിയിലൂടെ
അധികാരത്തിലേറിയ ബ്രൂട്ടസിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു പ്രസംഗിച്ച് കൊണ്ട്, മാര്‍ക്ക് ആന്റണി നടത്തിയ വാഗ്ധാര ഒരു ജനകീയ വിപ്ലവത്തിന് വഴി തെളിച്ചെങ്കില്‍, അഴിക്കോട് മാഷ് തന്റെ വാഗ്ധാര കൊണ്ട്  നേടിയെടുത്തത്  സമൂഹത്തിലെ ചീഞ്ഞഴുകലുകള്‍ക്കെതിരേ ജനങ്ങളെ ബോധവത്കരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ നീണ്ട പ്രസംഗ പീഠത്തിലെ ഉരുക്ക് ഗര്‍ജ്ജനമാണ് ഇന്നലെ 24 ജനുവരി 2012 അനശ്വരമായത്. പ്രസംഗം എന്ന കലയെ അതിന്റെ ഉദാത്തതയില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ച മഹാ പ്രതിഭയായിരുന്നു സുകുമാര്‍ അഴീക്കോട്.  രാഷ്ട്രീയമായാലും, സിനിമയായാലും, സാമൂഹികമോ സാംസ്കാരികമോ സാഹിത്യമോ ആയാലും പൊതു ജനങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി യാഥാര്‍ത്ഥ്യ ബോധത്തോടെ നിലപാടുകളെടുക്കാനും അവ വിളിച്ച് പറയാനും അദ്ധേഹം പ്രകടിപ്പിച്ച ആര്‍ജ്ജവം ഏതു വാക്കുകള്‍ക്കൊണ്ട് വിശദീകരിയ്ക്കാന്‍ പറ്റും?

ശ്വാസ കോശാര്‍ബുദ ബാധിതനായ അദ്ധേഹം 2011 ഡിസംബര്‍ പത്തിനാണ് ആശുപത്രിയില്‍ അഡ്മിറ്റായത്...  മാഷിന്റെ അസുഖ വിവരമറിഞ്ഞ് മലയാളികളൊന്നടങ്കം ആശങ്കപ്പെട്ടു. പ്രസംഗ വഴിയില്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളോട് പിണങ്ങിയ ഒരുപാട് പ്രശസ്തര്‍ അദ്ധേഹത്തെ  സന്ദര്‍ശിക്കാനായി ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആരോടും പകയോ വെറുപ്പോ ശേഷിപ്പിക്കാതെ അദ്ധേഹം അവരോടൊക്കെ സൗഹൃദം പങ്ക് വെയ്ക്കുന്നത് നമ്മളൊക്കെ കണ്ടു.
 
മാഷ് എഴുതാന്‍ ബാക്കി വെച്ചതും പറയാന്‍ ബാക്കി വെച്ചതും ഇനിയും ഒരുപാടുണ്ടാവാം...  
ഹൈസ്കൂള്‍ കാലം മുതലേ അഴീക്കോട് എന്ന പേരു കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതാണ്. ഒരിയ്ക്കലെങ്കിലും അദ്ധേഹത്തെ നേരില്‍ കാണണമെന്നും അദ്ധേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം കേള്‍ക്കണമെന്നും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനു ഭാഗ്യം ലഭിച്ചില്ല... ഇന്ന് (ബുധനാഴ്ച്ച) അദ്ധേഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം പയ്യമ്പലത്ത് (കണ്ണൂര്‍) വെച്ച് നടക്കും.

അഴീക്കോട് മാഷിന് നിത്യശാന്തി നേര്‍ന്നു കൊണ്ട്......


തിങ്കളാഴ്‌ച, ജനുവരി 23, 2012

പടാര്‍ ബ്ലോഗിന് ഇന്ന് ഒരു വയസ്സ്

 ഇന്ന് നല്ലൊരു ധുമ്ന്യതയുള്ള ഒരു ദിവസമാണ്..  എന്തെന്നാല്‍ ഞാനും എന്റെ ബ്ലോഗും കൂടി ടമാര്‍ പടാറായി ഗുമ്മ് കച്ചവടം തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്നേയ്ക്ക് കൃത്യം ഒരു വര്‍ഷം തികയുന്നു. അതായത് പടാര്‍ ബ്ലോഗ്  ഇന്ന്,  അതിന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാള്‍ ആഘോഷിയ്ക്കുകയാണ് . ഏകാന്തതയും അസ്പൃശ്യതയും, തമോഗര്‍ത്തങ്ങളില്‍ നിന്നും അഗ്നിസ്ഫുലിംഗങ്ങള്‍ നീട്ടി എന്നെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പാതിരായ്ക്ക് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ബ്ലോഗര്‍ ലോഗിന്‍ ചെയ്ത് ജൂലിയന്‍ അസാഞ്ചിനേക്കുറിച്ചും, നീരാ റാഡിയയെക്കുറിച്ചും എഴുതി  ഈ സമൂഹത്തിന്റെ കൊടിയ നന്മയ്ക്കായി സ്ഥാപിതമായ മഹദ് പ്രസ്ഥാനമാണ് പടാര്‍ ബ്ലോഗ്. ഈ പോസ്റ്റ്, ഈ ബ്ലോഗിലെ നൂറ്റി മുപ്പത്തി മൂന്നമത്തെ പോസ്റ്റാണ്.

ഒരെഴുത്തിന്റെ നാന്ദി കുറിയ്ക്കല്‍ നടത്തിയത് ഇതുപോലൊരു ജനുവരി മാസത്തിന്റെ ഒടുവിലത്തെ നാളുകളിലൊന്നായ ഈ ദിവസത്തിലായിരുന്നു. ഒരല്‍പ്പം വൈകിയാണ് ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങിയതെന്ന് ഇന്ന് തോന്നാറുണ്ട്... എന്കില്‍ പോലും പ്രമുഖ ബ്ലോഗര്‍മ്മാര്‍ ചീങ്കണ്ണികളേപ്പോലെ വിലസുന്ന ഈ ആമസോണ്‍ നദീതീരത്ത് എനിയ്ക്കും തിരിച്ചറിയപ്പെടാവുന്ന ഒരിടം ലഭിച്ചു എന്നത് എന്റെ എഴുത്തിനെ നിങ്ങള്‍ ഇഷ്ട്ടപ്പെടുന്നതു കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. അതു കൊണ്ട് തന്നെ വായനക്കാരോട് എന്നും കടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കും.

ബ്ലോഗെഴുത്ത് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പതിവായി പോസ്റ്റ് ഇടാമെന്നൊന്നും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും സമയം കിട്ടിയാല്‍ എന്തെങ്കിലും എഴുതണം എന്നേ കരുതിയുള്ളൂ... എന്നാല്‍ ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ് അതൊരു ലഹരിയായി തലയ്ക്ക് പിടിച്ചു.  പിന്നെപ്പിന്നെ പതിവായി, ആഴ്ച്ചയില്‍ ഒരു മൂന്ന് പോസ്റ്റ് എങ്കിലും ഇട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു... വിഷയങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഈയിടെയായി ആ ഒരൊഴുക്ക് നിലച്ചുപോയി. ഞാനിപ്പോ ബ്ലോഗ് എഴുതുന്നില്ല. ആഴ്ച്ചയില്‍ ഒന്ന് പോലും എഴുതാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നുമില്ല. ആകെയൊരു മടുപ്പ് ജീവിതത്തെ കടന്നു പിടിച്ചതുകൊണ്ടാവാം...
ജീവിതത്തിലെ ചില പ്രതിസന്ധികള്‍ ബ്ലോഗിങ്ങിനെ പെട്ടിയ്ക്കുള്ളിലാക്കി അടച്ചുവെയ്ക്കാനാണ് തോന്നിപ്പിച്ചത്. എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞിട്ട് കാശിക്ക് പോയി അവിടെ വെച്ച് ബ്ലോഗിങ്ങ് ആരംഭിച്ചാലെന്തെന്ന കൂലംകഷമായ ചിന്തയിലാണ് ഞാനിപ്പോ.

എങ്കിലും  ബ്ലോഗെഴുത്തിലൂടെ ലഭിച്ച ഒട്ടനവധി സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്. എന്റെ എഴുത്തു കൊണ്ട് എനിയ്ക്കുണ്ടായ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടവും ഈ സൗഹൃദങ്ങളാണ്. പക്ഷേ ഇതിലെഴുതുന്നതൊക്കെ ഒരുപാട് പേര്‍ വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും കമന്റ് വീഴുന്നില്ല എന്നത് എന്നെ ഇരുത്തിച്ചിന്തിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇരുത്തി മാത്രമല്ല, കിടത്തിയും നിര്‍ത്തിയും ചായ്ച്ച്ചും, ചരിച്ചുമെല്ലാം ചിന്തിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്... ചിന്തിച്ചാലൊരു അന്തോമില്ല ചിന്തിച്ചില്ലേലൊരു കുന്തോമില്ലെന്ന് മാത്രം അവസാനം മനസിലായി

എന്തായാലും ബ്ലോഗിങ്ങില്‍  സന്തോഷവും, മനപ്രയാസവും, ചില്ലറ വിവാദങ്ങളും ഒക്കെ നല്‍കിയ കരാളകടോരമായ ഒരു നീലച്ചടയന്‍ വര്‍ഷമാണ് കടന്നു പോയത്.... പടാര്‍ ബ്ലോഗിന്റെ ഈ ഒന്നാം പിറന്നാള്‍ ബബിള്‍ഗം ചവച്ച് കുമിളവീര്‍പ്പിച്ച് പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് തന്നെ അങ്ങാഘോഷിയ്ക്കുകയാണ്..

ഈ പിറന്നാള്‍ ദിനം ആശംസിച്ച് അവിസ്മരണീയമാക്കാനായി മത്സരിച്ചെത്തുന്ന ഒരോരുത്തവര്‍ക്കുമുള്ള ലഡ്ഡു, പോസ്റ്റിന്റെ രൂപത്തില്‍ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ബ്ലോഗില്‍ ഇടുന്നതായിരിക്കും എന്ന് വിനീതവിധേയനായി അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു....
നന്ദി നമസ്കാരം.

NB: ഞങ്ങളുടെ സ്ഥാപനത്തിന് സഹോദര സ്ഥാപനങ്ങളില്ല.
916 ഹാള്‍മാര്‍ക്ക് മുദ്രയുള്ള ഒരേയൊരു ബ്ലോഗാണ് പടാര്‍ബ്ലോഗ്.
ISO 9001-2012 അംഗീകാരമുള്ള ഏക ബ്ലോഗ് .
ഞായര്‍ പ്രവര്‍ത്തി ദിനമല്ല.

വ്യാഴാഴ്‌ച, ജനുവരി 12, 2012

പാലച്ചോട്ടിലെ യക്ഷി

ഒരുപാട് കഥകളുറങ്ങുന്ന ഒരു പാല മരം മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ നാട്ടിന്‍ പുറത്ത് അന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാല പൂക്കുന്നതും യക്ഷി ഇറങ്ങുന്നതുമൊക്കെ അന്ന് അവിടുത്തെ ഹിറ്റ് സ്റ്റോറികളായിരുന്നു. യക്ഷിയെ കണ്ടവരും കാണാത്തവരും എന്നു വേണ്ട യക്ഷിയുടെ കൂടെ ഒരു രാത്രി കിടന്ന്, യക്ഷിയ്ക്ക് നൂറ്റന്‍പതു രൂപാ കൊടുത്തു വിട്ടവന്‍മ്മാരു വരെ ആ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിയ്ക്കെയാണ് തികച്ചും അവിചാരിതമായി നമ്മുടെ കഥാ നായകന്‍ മാത്തുക്കുട്ടിയും യക്ഷിയെ കാണുന്നത്. മാത്തുക്കുട്ടി ഒന്നല്ല മൂന്നു വട്ടം യക്ഷിയെ കണ്ടു. മൂന്നാം വട്ടത്തിന് ശേഷം പിന്നീടിന്നു വരെ മാത്തുക്കുട്ടി ആ പാലച്ചുവട്ടിലൂടെ പോയിട്ടേയില്ല....

ആദ്യമായി മാത്തുക്കുട്ടി യക്ഷിയെ കാണുന്നത് ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച്ച രാത്രി എട്ടു മണിയ്ക്കായിരുന്നു.
അന്ന് കറുത്ത വാവായിരുന്നു. കൂട്ടും കൂടി കലുങ്കിലിരുപ്പും കമന്റടിയുമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കൂട്ടം പിരിഞ്ഞപ്പോള്‍, മൂളിപ്പാട്ടും പാടി നടന്നു വരികയായിരുന്നു മാത്തുക്കുട്ടി. പാല പൂത്തിരുന്നു. എങ്ങും പാലപ്പൂവിന്റെ നറുമണം...

പെട്ടന്നാണ് മാത്തുക്കുട്ടി   ഒരപ്രതീക്ഷിത കാഴ്ച്ച കാണുന്നത്. 
വെള്ള പാന്റും വെള്ള   ഷര്‍ട്ടുമണിഞ്ഞ ഒരു രൂപം പാലച്ചോട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നു.
മാത്തുക്കുട്ടി   കരുതി അത് ദൂരെയുള്ള വീടിന്റെ ബള്‍ബിലെ പ്രകാശം പാളി വീഴുന്നതായിരിക്കുമെന്ന്.

 അന്നേരമുണ്ട് രൂപം അടുത്തേക്ക് വന്ന് ചോദിക്കുന്നു
- "ചുണ്ണാമ്പുണ്ടോ...?"
 അപ്പോഴാണ്  മാത്തുക്കുട്ടി  രൂപത്തെ തുറിച്ച് നോക്കിയത്.
മുഖം മൂടിയിട്ടിരുന്നു, ചുണ്ടിന്റെ കോണിലൂടെ ചുവപ്പ് രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.മാത്തുക്കുട്ടി ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ....
അതു കണ്ടതും ഹല്ലേലൂയാ എന്നു പറഞ്ഞു  മാത്തുക്കുട്ടി  ബോധം കെട്ടു വീണു.


പിന്നെ ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞാണ് മാത്തുക്കുട്ടി അതേ വഴിയിലൂടെ പോകുന്നത്. അന്നും രാത്രിയായിരുന്നു....
പാലച്ചുവട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോഴുണ്ട്, വെളുത്ത വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ അതേ രൂപം അവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു.
യക്ഷിയുടെ ചുറ്റുപാടും പുക വലയങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.  മാത്തുക്കുട്ടി  ഒന്ന് വിരണ്ടു

മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ കഴുത്തില്‍ കൊന്തയുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട്  ഇത്തവണ  മാത്തുക്കുട്ടി പേടിച്ചില്ല.

ഈശോയേന്ന് വിളിച്ച് ഒറ്റ നടപ്പങ്ങ് നടന്നു.
അപ്പോള്‍ രൂപം മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അതു കണ്ടതും മാത്തുക്കുട്ടി ചലിയ്ക്കാനാവാതെ അവിടെത്തന്നെ നിന്നുപോയി. അവനെ വെട്ടി വിയര്‍ത്തു
 അന്നേരം രൂപം ഒറ്റച്ചോദ്യമാണ്
-"സിഗരറ്റുണ്ടോ"
അതു കേട്ടതും, മാത്തുക്കുട്ടി ഹല്ലേലൂയാ എന്നു പറഞ്ഞു  വീണ്ടും ബോധം കെട്ടു വീണു.


അതിനു ശേഷം മാത്തുക്കുട്ടി പോട്ടയില്‍ പോയി കരിസ്മാറ്റിയ്ക്ക് കൂടിയിട്ടാണ് ഒരു ലെവലായത്. അങ്ങനെയിരിക്കെ വീണ്ടും ഒരിയ്ക്കല്‍ കൂടി ഒരു സന്ധ്യാ സമയത്ത് മാത്തുക്കുട്ടിയ്ക്ക് അതേ പാലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലൂടെ വരേണ്ടിയിരുന്നു. ധ്യാനം കൂടിയതോടെ ധൈര്യ ശാലിയായി മാറിയ മാത്തുക്കുട്ടി യക്ഷി വെറും പുല്ലെന്ന മട്ടിലാണ് പാലച്ചുവട്ടിലൂടെ നടന്നു വന്നത്

പെട്ടന്ന് അതാ, അതേ രൂപം അവിടെത്തന്നെ നില്‍ക്കുന്നു. വെള്ള വസ്ത്രങ്ങളുമണിഞ്ഞ്... മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കിടുകിടുത്തു. എങ്കിലും അവന്‍ ദുര്‍ബലമായ കാല്‍ വെയ്പ്പുകളോടെ അവിടുന്ന് നടന്ന് രക്ഷപെടുവാന്‍ ശ്രമിച്ചു

പൊടുന്നനെ വെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ യക്ഷി മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മാത്തുക്കുട്ടി അവിടെ നിന്ന് ഒപ്പീസ് ചൊല്ലിക്കൊണ്ട് ട്രിപ്പീസു കളിച്ചു... അവന്റെ ഞെളിപിരിയല്‍ കണ്ട് ഊറി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് രൂപം ചോദിച്ചു

 "ചുണ്ണാമ്പുണ്ടോ?"
മാത്തുക്കുട്ടി
 "ഇല്ല"

രൂപം
 "സിഗരറ്റ് ഉണ്ടോ ?"
മാത്തുക്കുട്ടി വീണ്ടും പറഞ്ഞു
"ഇല്ല "

ഉടനേ  രൂപം   കുറച്ചു കൂടി അടുത്തു വന്നു.
മാത്തുക്കുട്ടി  ഞെട്ടി,  തന്റെ കൊന്തയിലെ കുരിശില്‍  മുറിക്കെ പ്പിടിച്ചു.
മാത്തുക്കുട്ടി രൂപത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി
രൂപത്തിന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിലൂടെ രക്തം ഒലിച്ചിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു...

അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തില്‍  രൂപം  ചോദിച്ചു
- "പോട്ടെ, മൊബൈലില്‍ ബ്ലൂ ടൂത്തുണ്ടോ"
അന്നേരം മാത്തുക്കുട്ടി  ഹല്ലേലൂയ്യ എന്നും പറഞ്ഞ്  അവസാനമായി ബോധം കെട്ടു...

മാത്തുക്കുട്ടി വീഴുന്നത് കണ്ട് രൂപം പരിഭ്രമിച്ചു.
രൂപം തന്റെ മുഖത്തു നിന്നും വെള്ള തോര്‍ത്ത് വലിച്ചു മാറ്റി.

അത് അന്ത്രയോസ് പാസ്റ്ററായിരുന്നു!!!
അന്ത്രയോസ്  പാസ്റ്റര്‍ പിന്നെ അവിടെ നില്‍ക്കാതെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വച്ചു പിടിച്ചു....

സത്യത്തില്‍ മൂന്നു വട്ടവും സംഭവിച്ചത് ഇതാണ്.
പാസ്റ്ററുടെ വീട് അവിടുന്ന് ഒരല്‍പ്പം അടുത്തു തന്നെയായിരുന്നു. സിഗരറ്റ് വലിയ്ക്കാനും, മുറുക്കാനുമാണ് പാസ്റ്റര്‍ ആ പാലച്ചുവട്ടിലെത്തുന്നത്. ചുവന്ന മുറുക്കാന്‍, ചുണ്ടില്‍ കോണിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയതും, സിഗരറ്റിന്റെ പുകച്ചുരുളുകളും മാത്തുക്കുട്ടി മൂന്നു തവണയും തെറ്റിദ്ധരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

അല്ല, പാസ്റ്റര്‍ക്കുമില്ലേ വികാരങ്ങളും വിചാരങ്ങളും...
പാസ്റ്റര്‍ക്കുമില്ലേ സിഗരറ്റും, മുറുക്കാനും, ബ്ലൂടൂത്തും.......

ബുധനാഴ്‌ച, ജനുവരി 11, 2012

നമുക്ക് പാര്‍ക്കാന്‍ എന്തരോ തോപ്പുകള്‍

പ്രീയപ്പെട്ട ഗ്രേസ്മേരീ;

നിനക്ക് വീണ്ടുമൊരു കത്തെഴുതണം എന്ന് വിചാരിയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് നാളുകളേറെയായി. കത്തെഴുതി, നിനക്ക്  തന്നാലുണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്ത് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ എനിയ്ക്ക് കത്തെഴുതാനേ തോന്നുന്നില്ല. എന്നാലും കത്തെഴുതാതിരുന്നാലെങ്ങനാ എന്നോര്‍ത്ത് മാത്രം ഈ കത്തെഴുതുന്നു. ഇത് നീ നിന്റപ്പനെ കാണിയ്ക്കരുത്... നിന്റാങ്ങളമാരെ കാണിയ്ക്കരുത്.... എനിയ്ക്ക് ഇനി വയ്യ അവരുടെ ഇടി കൊള്ളാന്‍.. ഒരല്‍പ്പം മനസാക്ഷിയെങ്കിലും ഗ്രേസ്മേരിയില്‍ ബാക്കിയുണ്ടാകുമെന്ന് ഞാന്‍ പ്രത്യാശിയ്ക്കുകയാണ്..

കഴിഞ്ഞ തവണ എന്നെ കുനിച്ച് നിര്‍ത്തി കുമാരനാശാനിട്ട് ഇടിച്ചിട്ട് നിറ്റപ്പന്‍ എന്നോടൊരു ഡയലോഗടിച്ചു. "ഇനി എന്റെ മോള്‍ടെ പൊറകേ നീ നടന്നാല്‍, നിന്റെ ഇണ്ടാങ്ങ് ചുറ്റികയ്ക്കടിച്ച് പൊട്ടിച്ച് മതിലിന്റെ പുറത്ത് വെയ്ക്കുമെന്ന് ഊന്നിയൂന്നി പറയുകയാണെന്ന്." ആ ഡയലോഗുകളുടെ തീവ്രത നാല്‍പ്പതു രാവും നാല്‍പ്പതു പകലും എന്നെ ഞെട്ടിയ്പ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. ഗ്രേസ്മേരീ, നിന്റപ്പന്‍ പണ്ടൊരു ഊന്നു വള്ളക്കാരനായിരുന്നു എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതു കൊണ്ടാണോ അങ്ങേരിന്നും ഊന്നിയൂന്നിപ്പറയുന്നത്. പറയുക മാത്രമല്ല, എന്റെ പുറത്തിട്ട് അങ്ങേരൂന്നിയത് പെറ്റ തള്ള  പോലും സഹിയ്ക്കുകേല...

ഞാന്‍ എത്ര ഇടി കൊണ്ടാലും, ഒരിയ്ക്കല്‍ നീ   കൊട്ടന്‍ ചുക്കാദിയും നാരസിംഹ അരിഷ്ട്ടവുമെല്ലാം കൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് ഒരു മാലാഖയേപ്പോലെ കടന്നു വരുന്ന ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം മാത്രമാണെന്നെ ഇന്നും ജീവിപ്പിയ്ക്കുന്നത്. ഒരോ തവണയും കൊട്ടന്‍ ചുക്കാദി വ്യാപാരികള്‍ അവരുടെ ഓട്ടോ റിക്ഷയില്‍ മൈക്കും കെട്ടി നമ്മുടെ പഞ്ചായത്തില്‍ കറങ്ങി നടക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ ആലോചിയ്ക്കും, നിന്റെ അപ്പന്റെ ഇടിയെല്ലാം കൊണ്ടതിന്  ആശ്വാസമായി നീ അതിലൊരു ബൊട്ടില്‍ വാങ്ങുമെന്നും, രഹസ്യമായി എനിയ്ക്ക് കൊണ്ടു തരുമെന്നും. പക്ഷേ അത് ഇതു വരെ സംഭവിച്ചില്ല... അത് സംഭവിയ്ക്കാത്തതില്‍ എനിയ്ക്ക് സത്യത്തില്‍ വല്യ വിഷമമുണ്ട്...

ഞാനെന്റെ പരാതീം പരിഭവോം പറഞ്ഞങ്ങ് നേരം പോയി. സോറീ ഗ്രേസ്മേരീ... നിന്നോടുള്ള പ്രണയം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ഗ്രില്‍ഡ് ചിക്കന്‍ പോലെ പൊള്ളിയ്ക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. നീയെനിയ്ക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെടുന്നു എന്ന വിഷമം വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ബൈബിള്‍ തുറന്നു വായിക്കും. പക്ഷേ അപ്പോഴും അറിയാതെ തുറന്നു പോകുന്നത് ഉത്തമ ഗീതങ്ങളാണ്. അത് പിന്നേം  എന്നെക്കൊണ്ട് നിന്നേപറ്റി ചിന്തിയ്പ്പിക്കും. അതോടെ എല്ലാ മൂഡും പോകും. പിന്നെ ഞാനങ്ങ് അനിയത്തി പ്രാവിലെ "ഓ  പ്രീയേ..." കേട്ടോണ്ടങ്ങിരുന്ന് വിഷമിയ്ക്കും.

വിഷമങ്ങളെറ്റു വാങ്ങാന്‍ എന്റെ ജന്മം ഇനിയും ബാക്കി...
എത്ര വിഷമിച്ചലും, നിന്നെ എനിയ്ക്ക് എന്റെ ജീവനാണ് ഗ്രേസ്മേരീ..  നീ എന്നോട് ഇഷ്ട്ടമാണെന്ന് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ എവിടെല്ലാം കൊണ്ടു പോകുമെന്ന് അറിയാമോ..?! മൈസൂര്‍, ബാംഗ്ലൂര്‍, തോപ്രാംകുടി, പാറശാല, മൂര്‍ഖന്‍ കോളനി, പിച്ചൈക്കാരന്‍ സിറ്റി, ക്ണാപ്പന്‍ നഗര്‍, വിംബ്ലിങ്ങാ അല്‍ഗൊല്‍ത്തേഷ്യാ.... അങ്ങനെയങ്ങനെ പശ്ച്ചിമ യൂറൊപ്പിലേയും, കിഴക്കന്‍ അമേരിയ്ക്കയിലേയും ഒട്ടുമിക്ക ടൂറിസ്റ്റ് പ്ലേസിലും നിന്നെ ഞാന്‍ കൊണ്ടുപോകും... അവിടെക്കിടന്ന് നമ്മള്‍ അര്‍മാദിയ്ക്കും...

അതിനു ശേഷം വീണ്ടും നമ്മ എവിടെയെല്ലാം പോകുമെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?

പ്രീയപ്പെട്ട ഗ്രേസ്മേരീ, നമുക്ക് മുന്തിരിത്തോപ്പുകളില്‍ പോയി രാപ്പാര്‍ക്കാം...
മാദക നാരായണി പൂത്ത തെറി പറയുന്നുണ്ടോ എന്നും, അല്ലിയാമ്പല്‍ കടവില്‍ കുളിസീനുണ്ടോ എന്നും നോക്കാം..   നമുക്ക് കൊപ്രാ പിണ്ണാക്ക് മില്ലില്‍ പോയി അക്ക് കളിയ്ക്കാം...
അവിടെ വച്ച് ഞാന്‍ നിനക്ക് കടലപ്പിണ്ണാക്കും, കൊപ്രാ ആട്ടിയതും തരും...
തേങ്ങാപ്പിണ്ണാക്ക് പാന്റിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടോണ്ട് മുങ്ങാം...
നിന്റെ അടി പാവാടയിലെ കോമ്പുല്ല് പറിച്ചിട്ട്, എഴുമ്പുല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ പോയി കിടന്ന്, നമുക്ക് ചൊറിയാം. എന്നിട്ട് കൊതുകിന്റെ കടിയെ നമുക്ക് ബാറ്റു കൊണ്ടടിച്ച് നേരിടാം...

(എന്റെ മനസ്സില്‍ ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കവി, ഉത്തരത്തിലിരുന്ന് പല്ലി ചിലയ്ക്കുന്നതു പോലെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ചിലച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നതിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ് ഈ വാക്കുകള്‍...) 

നിന്റെ പവിഴാധരങ്ങളില്‍ മുത്തുവാന്‍ ഒരു ഉന്മത്തനേപ്പോലെ ഞാന്‍ തണ്ണി മത്തനാവുന്നു... എന്റെ ഹൃദയമാണിത്. ഈ കത്തിനെങ്കിലും നീ അനുകൂലമായി പ്രതികരിയ്ച്ചില്ലെങ്കിലും, നിന്റെ അപ്പനേക്കൊണ്ട് പ്രതികൂലമായി പ്രതികരിയ്പ്പിക്കരുത് എന്ന് അപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് തല്‍ക്കാലം ഈ കത്ത് ഇവിടെ സ്റ്റോപ്പട്ടെ.

എന്ന്,
ഗ്രേസ്മേരിയുടെ  ഭാവി കാമുകന്‍;
പീ. പീ. മാത്തുക്കുട്ടി. 

വ്യാഴാഴ്‌ച, ജനുവരി 05, 2012

ലിസിയുടെ ഗര്‍ഭം എന്റേതല്ല

ലിസിയെ ഞാനാദ്യമായി കാണുന്നത് കോ ഓപറേറ്റീവ് ബാങ്കിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴിയില്‍ വെച്ചായിരുന്നു. അന്നേ ഞാനവളെ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടഞ്ഞ ക്ണാപ്പന്റെ വികാരത്തില്‍ തോട്ടിയിട്ടു വലിക്കുന്ന ഒരുതരം കാന്തിക ശക്തി അവളുടെ അനാട്ടമിയില്‍ എനിക്കു കാണാനായി. ഓ, ഗോഡ്. ഞാനന്നേരേ അവളുടെ മുന്നില്‍ ഫ്ലാറ്റ്. അന്നു രാത്രി മുഴുവന്‍ ലിസി മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തയെ തീ പിടിപ്പിച്ചത്. അന്നത്തെ രാത്രി ഞാന്‍ പേപ്പറു കൊണ്ട് റോക്കറ്റുണ്ടാക്കി ആകാശത്തേക്ക് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പറത്തി.... എന്റെ വികാരങ്ങള്‍  തീപിടിച്ചു. കൂടുതല്‍ തീ പിടിച്ചാല്‍ ഫയര്‍ ഫോഴ്സുകാരു ഇയ്യോ... ഇയ്യോ എന്നു പറഞ്ഞു വരുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്തിട്ട് മാത്രമാണ് അന്ന് ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ കണ്ട്രോളു ചെയ്തത്.

ലിസിയെ ഞാന്‍  രണ്ടാമതു കാണുന്നത് കോട്ടയത്തേക്കുള്ള ട്രെയിന്‍  യാത്രയില്‍  പരശുറാമിന്റെ ജനറല്‍ കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിലെ തിരക്കിനിടയില്‍  വെച്ചായിരുന്നു. എന്റെ മുന്‍ഭാഗത്തോട് ചേര്‍ത്ത് വച്ച നിതംബവുമായി ഒരു മസാലദോശ പെങ്കൊച്ച് തൊട്ടു മുന്‍പില്‍ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. തിരക്കു കാരണം അവളുടെ മുഖം ഞാന്‍ കണ്ടില്ല.. കോട്ടയം അടുക്കാറായിരുന്നു അപ്പോള്‍. ട്രെയിനില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്താണ് അത് ലിസിയായിരുന്നു എന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായത്.ഇവളെയാണോ ചിങ്ങവനം തൊട്ട് താന്‍ ജാക്കി വെച്ച് വന്നത് എന്നോര്‍ത്ത് എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ലജ്ജ തോന്നി. ലിസിയാണിതെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ കൊല്ലം മുതലേ ജാക്കി വെക്കാമായിരുന്നല്ലോ എന്ന നഷ്ട്ട ബോധം എന്നെക്കൊണ്ട് ഒന്നല്ല അഞ്ച് സിഗരട്ടാണ് അന്നുച്ചയ്ക്ക് വലിപ്പിച്ചത്.

ലിസിയെ ഞാന്‍ മൂന്നാമത് കാണുന്നത്  വാറ്റുപുര സ്മിതയുമൊത്ത് ഓമന തീയേറ്ററില്‍  മിസ്റ്റര്‍ ബ്രഹ്മചാരി കാണാന്‍ പോയപ്പോഴാണ്. ലിസി അവളേക്കാളും പല വയസ്സിനിളപ്പം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു പയ്യനോടൊത്ത്, തീയേറ്ററിന്റെ ബാക് റോയിലെ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് അവന്റെ ബ്രഹ്മചര്യം തെറ്റിയ്ക്കുന്ന ഹൊറര്‍ സീനുകളാണ് ഞാനന്ന് കണ്ടത്. ലിസിയെ കണ്ടതോടെ തീയേറ്ററിനുള്ളില്‍ വെച്ച് സ്മിതയെ ചെയ്യണമെന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്തു വച്ച പദ്ധതികളെല്ലാം എനിക്ക് കൈമോശം വന്നു. ലിസിയിലായി പിന്നീടെന്റെ  ശ്രദ്ധ അത്രയും. ലിസിയുടെ ഒപ്പമുള്ള പയ്യനായിട്ടങ്ങ് ജനിച്ചാ മതിയായിരുന്നു എന്നു പോലും ഒരു വേള ഞാനങ്ങ് ചിന്തിച്ച് പോയി. അന്നു മുതല്‍ ലിസി എന്റെ വികാരങ്ങളെ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ ഡാമിന്റെ അവസ്ഥയിലാക്കി. ലിസിയെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍ എന്റെ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ എപ്പോ വേണമെങ്കിലും തകരാമെന്നും, അതു തകര്‍ന്നാല്‍ എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ മാനം അറബിക്കടലില്‍പ്പോയടിയുമെന്നും ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.

ലിസിയെ ഞാന്‍ നാലാമതു കാണുന്നത് അവളെ ഇഷ്ട്ടമാണെന്ന് പറയാനായി അവള്‍ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സെന്ററിലേക്ക് ധൈര്യ സമേതം പോയപ്പോഴാണ്. ഞാന്‍ കയറിച്ചെല്ലുമ്പോള്‍ ലിസി ഒരല്‍പ്പം വശപ്പിശകായിട്ട് ചായക്കാരന്‍ ചെക്കനോടൊട്ടി നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. എന്റെ പെട്ടന്നുള്ള വരവു കണ്ട് അവരിരുവരും അകന്ന് മാറി. ചായക്കാരന്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാന്‍ ഇനിയും ബാക്കിയെന്തോ ഉണ്ടെന്ന മട്ടില്‍ അസംതൃപ്തിയോടെ പുറത്തേക്കു പോയി. കാമം പൂത്തുലയുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ചോദ്യച്ചിഹ്നത്തെ നേരിടാനാവാതെ ഞാന്‍ തല കുനിച്ച് കൊണ്ട് പതിയെ പറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് ലിസിയെ ഇഷ്ട്ടമാണ്."
പറഞ്ഞിട്ട് അല്‍പ്പ സമയം അങ്ങനെ തന്നെ ഞാന്‍ തല താഴ്ത്തി പരുങ്ങി നിന്നു.
അപ്പോള്‍ അവളുടെ ശബ്ദം കാതുകളിലേക്ക് വീണു.
"എങ്കില്‍ ആ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ തന്നോളൂ ഞാന്‍ വിളിക്കാം....."

ലിസിയെ ഞാന്‍ അഞ്ചാമത് കാണുന്നത് കുമരകത്തെ റിസോര്‍ട്ടില്‍ വെച്ചാണ്.എ.സി. മുറിയിലെ തണുപ്പില്‍ കിടന്ന് ഞങ്ങളിരുവരും പുളഞ്ഞു. എന്റെ മുല്ലപ്പെരിയാര്‍ മൂന്നു പ്രാവശ്യം പൊട്ടി. ഡോ. പ്രകാശ് കോത്താരിയുടെ കുറിപ്പുകളില്‍ കണ്ടിട്ടുള്ള വികാരോത്തേജന കേന്ദ്രങ്ങളിലെല്ലാം ഞാനന്ന് എന്റെ കയ്യും മുഖവുമിട്ടുരുട്ടി. ഞാനെന്റെ സര്‍വ അഭ്യാസവും പുറത്തെടുത്തിട്ടും അവള്‍ക്ക് പോരാ പോരാ എന്നായിരുന്നു മട്ട്. ഇനി സാക്ഷാല്‍ പ്രകാശ് കോത്താരി തന്നെ വന്ന് ഇതൊക്കെ ചയ്താലും ഇവളിതു തന്നെ പറയുമോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടു. ലിസി അമിതാസക്തയാണെന്ന് അന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.

ലിസിയെ ഞാന്‍  അതിനു ശേഷം രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞാണ് കാണുന്നത്.
അന്ന് അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു.
"നമുക്കുടനേ കല്യാണം കഴിക്കണം. നിങ്ങളുടെ കുട്ടി എന്റെ വയറ്റില്‍ വളരുന്നുണ്ട്. ഞാന്‍ അഞ്ചു മാസം ഗര്‍ഭിണിയാണ്...."
ഞാന്‍ ഞെട്ടി.
"അതിന് നമ്മളു തമ്മില്‍ ആകെ ഒരേയൊരു തവണയല്ലേ ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. അതും വെറും രണ്ടു മാസം മുന്‍പ് കുമരകത്ത് വെച്ച്. പിന്നെ നീയെങ്ങനെയാണ് അഞ്ചു മാസം ഗര്‍ഭിണിയാകുന്നത്."

അതിന് അവള് പറഞ്ഞ മറുപടിയായിരുന്നു എന്റെ നെഞ്ച് തകര്‍ത്തത്.
"ഇപ്പോ പണ്ടത്തേപ്പോലൊന്നുമല്ലല്ലോ. കാലമൊക്കെ മാറിയില്ലേ. ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മള്‍ ഇന്നു രാത്രി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ട് അടുത്ത മാസം നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത്, എനിക്ക്‌ പത്ത് മാസം ഗര്‍ഭം ഉണ്ടെന്നാണ്. ഇതിപ്പോ അഞ്ചല്ലേ ആയുള്ളു എന്നോര്‍ത്ത് സമാധാനിയ്ക്കുക.."
പലരുടെ കൂടെ അഴിഞ്ഞാടിയ ഇവളുടെ പ്ലാന്‍, ഗര്‍ഭം എന്റെ തലേലേക്ക് കെട്ടി വെയ്ക്കാനാണെന്നും, എന്റെ ഭാര്യയായി എന്റെ ജീവിതം മുഴുവനും കട്ടപ്പൊകയാക്കാനാണെന്നുമാണ്  മനസ്സിലായതോടെ ഞാന്‍ ഞെട്ടി. ലിസിയെ എങ്ങനെ ഒഴിവാക്കും എന്നായി എന്റെ അടുത്ത ചിന്ത.

അതിനു ശേഷം കുറേക്കാലം ഞാന്‍  ലിസിയെ കാണാതിരുന്നു.
ലിസിയെ എങ്ങനേയും ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന് ഞാന്‍  മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു.
അതിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ സ്പൈഡര്‍മാനേപ്പോലെ ചിലന്തിവല നെയ്തു...

ലിസിയെ ഞാന്‍ ഏഴാമത് കാണുന്നത് ഇപ്പോ വാഗമണ്ണില്‍ വെച്ചാണ്.
വാഗമണ്ണീലെ മൊട്ടക്കുന്നിലൂടെ പരല്മീനുകളേപ്പോലെ ഞാനും ലിസിയും അഴിഞ്ഞാടി നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ഇവളെ എങ്ങനെ തീര്‍ക്കണം എന്ന ചിന്തയാണെന്റെ മനസ്സില്‍..  സൂയിസൈഡ് പോയിന്റില്‍ വെച്ച്,  എന്റെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാനായി നിനക്കൊന്ന് താഴോട്ട് ചാടാമോ എന്നു ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിന്, എന്റെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാനായി ചേട്ടനങ്ങ് ചാടിയാ മതി എന്ന് ആ ദുഷ്ട്ട പറഞ്ഞതോടെ ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിലെ ക്രിമിനല്‍ പദ്ദതി എന്നത്തേക്കുമായി ഉപേക്ഷിച്ചു.

വാഗമണ്ണിലെ സൂയിസൈഡ് പോയിന്റ് എന്റെ നിസ്സഹായതയെ നോക്കി പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒടുവില്‍  ഞാന്‍ എന്റെ പ്ലാന്‍ മാറ്റി.
ഇനി പെരുമണ്ണിലേക്കു പോകാം. അവിടാകുമ്പോ വല്യ പുഴയൊക്കെയുണ്ട്.
പോരാത്തതിന് പണ്ടൊരു ട്രെയിന്‍ മറിഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്.
എനിക്കും ലിസിക്കും, സോറി ലിസിക്കല്ല എനിക്ക്  ഇനി അതു മാത്രം പ്രതീക്ഷ....


(എബിയുടെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകളില്‍ നിന്ന്)